| سال 1315 | |
| هي فشارم اده و هي دلمه تنگ اکنه | با خيال تو چه سازم که به مو جنگ اکنه |
| تا بفهمي که اوُم رخنه منه سنگ اکنه | ئي قدر اشک بريزم که دلت نرم آبو |
| بـيـوفائي فقط ئي آيـنـنـه زنگ اکنه | دل چي آينه خمه دادُ مت اما بت اگم |
| عزممه سست اکنه، پاي منه لنگ اکنه | چکنم نهله دلم او تو ديه دير آبوم |
| چکهً خين دلم پاک جوممه رنگ اکنه | بنبـير چند يو خين کرده منه قلب مو که |
| مو افهمم که دلس هي دلمه بنگ اکنه | سر عشقه که به مو حرف نزيده يارم |
|
افسر از وضع خوس و خلق خدا دلتنگه |
|
|
که چونو با خوسو با بخت خودس جنگ اکنه |
|