سال 1316
کرشمه کار تنه و گرهوه کار منه	سياهي سر زلف تو روزگار منه
يو هر قدر که بـپـيـچـس گره بکار منه	دلم نخواست که زلف سياسه خم بزنه
که مرگ حاضر و هر دم بانتظار منه	ز ديري تو چو نو خين ايريسه از دل مو
خدا نکرده بفهمي تو روزگار منه	تمام حسرت دلتنگي مو از اينه
گذشت افسر ! دي روزگار خوشحالي
خزون عشق گر هده گل بهار منه